Ook zakelijk afscheid nemen doet pijn

 In Uncategorized

In 2000 gingen we in gesprek met de gemeente Delft en organiseerden we ‘onze’ eerste schaatsbaan. Zeventien jaar later nemen we afscheid. Dat is goed, maar zeker niet makkelijk. Nu het eenmaal zover is, is het misschien nog wel moeilijker dan ik had verwacht.

Toen de schaatsbaan 17 jaar geleden op ons pad kwam, hebben we daar natuurlijk wel ‘even’ over nagedacht. Nannette en ik voerden het bedrijf op dat moment nog samen. We hadden veel ervaring op het gebied van marketing, communicatie en de productie van evenementen, maar niet met ijsbanen en grote publieksevenementen. Daar lag dus wel een uitdaging. We zagen mogelijkheden om enerzijds de stad Delft en anderzijds ons bedrijf door middel van een winters sfeerevenement op de kaart te zetten. We maakten een begroting, vonden in DSW een (zeer trouwe!) hoofdsponsor en gingen aan de slag vanuit ons kantoor in het souterrain van onze nieuwe woning.

Dat was pionieren pur sang: hoe maak je een ijsvloer; hoe regel je de logistiek op een lastig te bereiken plein in de historische binnenstad van Delft; waar vind je personeel; wat mag een kaartje kosten; hoe regel je de horeca, communicatie en beveiliging; wat worden je openingstijden; wat kun je je sponsoren bieden, enz. enz. Gelukkig hadden we ons netwerk en waren er veel relaties, privé en zakelijk, die met ons mee wilden denken en die bereid waren om tegen kostprijs, een goede fles wijn of een etentje zaken te regelen die we samen niet aan konden. Tenslotte ging het ‘gewone’ werk bij Nota Bene ook door, want de kachel moest wel blijven roken en het was nog maar de vraag of de schaatsbaan als project iets op ging leveren.

Die eerste editie heeft aardig wat bergen en dalen gezien. Het evenement had een hoog risicoprofiel, met behoorlijk wat investeringen en het vroeg veel ondersteuning van leveranciers en lokale ondernemers. Onderaan de streep moesten we er, naast heel veel uren, zelf een flink bedrag in investeren, maar de positieve ervaring en energie die het opleverde gaf ons de impuls om het evenement door te zetten. Er kwam een tweede editie, een derde, en nog één en nog één…

Zeventien jaar later is de schaatsbaan een traditie geworden. Een hele generatie heeft ‘bij ons’ leren schaatsen. Medewerkers werden onderdeel van de ‘schaatsbaanfamilie’ en de jongens en meisjes die in het eerste jaar meehielpen komen er inmiddels met hun eigen kinderen naartoe. Na een jaartje geen schaatsbaan was er vorig jaar een XL-versie aan de Schoemaker Plantage. Daar bleek dat het evenement inmiddels zelfstandig bestaansrecht heeft: er kwamen meer bezoekers dan ooit.

Al een aantal jaren speelden we met de gedachte de schaatsbaan over te dragen. Enerzijds omdat de schaatsbaan een zeer risicovol evenement is en we ons als bedrijf steeds meer richten op voornamelijk zakelijke communicatie en marketing, en anderzijds omdat het na zoveel jaren goed is als het evenement een nieuwe, frisse impuls krijgt.

Natuurlijk speelde mijn persoonlijke situatie ook een rol. Na een burn-out wist ik dat ik actief op zoek moest naar een opvolger. Tijdens de laatste schaatsbaanedities heb ik daarover met Imre van Leeuwen van iQ Events regelmatig contact gehad en gesprekken gevoerd. Afgelopen september waren we eruit: iQ Events zet de schaatsbaantraditie voort! In eerste instantie was ik vooral blij. Blij, omdat het gelukt was de schaatsbaan voor Delft te behouden. Blij, omdat een Delfts bedrijf de klus van ons overneemt. Blij, omdat wij ons nu kunnen focussen op andere mooie projecten. Maar zo simpel bleek het niet te zijn.

De eerste tijd was ik nog druk bezig met overdragen en vooral veel opruimen: je wil niet weten hoeveel spullen je verzamelt in 17 jaar schaatsbaan (vraag Nannette er maar eens naar…). Dat kan nu allemaal weg. Nu dat allemaal achter de rug is, heb ik behoorlijk moeten wennen aan een winter zonder schaatsbaan. Vooraf was ik bang dat ik mezelf in het kader van afscheid nemen en heimwee iedere dag nog op de schaatsbaan zou terugvinden, maar dat is gelukkig niet zo. Ik schrok in het begin nog wel ’s ochtends vroeg wakker, checkte de weersverwachtingen voor die dag en de berichten op social media…. Dat automatisme begint nu ook te slijten. Ik ga nog wel graag kijken en als gast een warme chocomel drinken. Ik zie dan met plezier dat er lekker geschaatst wordt en realiseer me dat ook de ‘schaatsbaas’ vervangbaar is. En ja, natuurlijk doet dat een beetje zeer, maar het werkt wel ontnuchterend, en het is goed.

Nu ik geen zestien uur per dag meer aanwezig hoef te zijn op de schaatsbaan, had ik verwacht dat ik veel vrije tijd zou hebben, maar dat is (helaas!) niet het geval. Mijn dagen zitten net zo vol als vroeger tijdens de schaatsbaan; een extra teken dat het een goede beslissing is geweest.

Ik kijk terug op 17 prachtige schaatsbaanjaren, en ben alle mensen die dat mede mogelijk hebben gemaakt dankbaar. Op naar mooie nieuwe uitdagingen!

Aanbevolen berichten

Start met typen en druk op enter om te zoeken